27 maart 2013

Toen ik beneden kwam lag Peer lekker op zijn bed voor het raam in het zonnetje. Dit terwijl we hem in de keuken hadden opgesloten maar blijkbaar had meneer de deur opengeduwd met zware doos, die we ervoor hadden gezet, en al. Omdat hij niet op de bank lag, lijkt het mij weer een nieuw begin van het groter worden van zijn slaapruimte.

Om half negen trekt meneer al LETTERLIJK aan mijn jasje, ‘gaan we nog wat doen!!!’ en de enige manier om hem te laten stoppen met gaten trekken in mijn kleding is de plantenspuit pontificaal voor zijn neus te zetten.

Hij lijkt zich af te vragen waar de pups blijven en lijkt het maar saai te vinden zo’n dag zonder pups.

Wij hebben even tijd voor elkaar. Eerst even naar de dierenarts voor zijn oog druppels. Dat is altijd een groot feest voor Peer en zodra hij het meisje achter de balie spot, gaan zijn oren onder zijn oksels en laat hij haar niet meer gaan voordat hij uitgebreid beknuffeld is.

Tegen half 6 kwamen de eerste mensen om uiteindelijk met zijn 8ten te gaan eten voordat we de volle maan wandeling gingen maken. Peer is al zover dat hij de mensen die hij niet kende niet eens meer gedag zegt en lekker blijft liggen op zijn troon. Wel vindt hij het heerlijk om door iedereen af en toe over zijn bol te worden geaaid.

Dik aangekleed begonnen we aan de 12 km wandeling om tot 2 x toe door de politie (!) het pad geblokkeerd te worden. Er mogen hier geen mensen wandelen na zonsondergang laat staan een hond. Op de vraag of dit varken Peer ook een probleem was, werd er niet eens geglimlacht. Toch raar dat wij als schone wandelaars worden tegen gehouden door politie 3 man sterk die in een ronkende auto het natuurgebied doorcrossen. Maar goed, lekker over het strand gewandeld en Peertje daar lekker laten rennen. Omdat hij niet zover bij ons vandaan durft, is M voorop gaan lopen en ik achterop zodat Peer een dik half uur lang tussen ons heen en weer heeft lopen racen. Over gelukkig en dus ook te druk want altijd uitmond in happen. Dit keer in de leren jas van Karel. Het was niet zijn eerste gat dus geen claim aan onze broek. Gelukkig had ik hem zo weer rustig.

Terug met de trein was ook voor het eerst voor Peer maar hij had niet eens in de gaten dat hij in een trein zat omdat hij genoot van alle aandacht, de oorwarmers en muts op zijn koppie.

Thuisgekomen even extra gedruppeld. Zijn ogen waren erg rood en toen ging meneer meteen zijn bed in om te slapen.