12 april 2013

Moppie Bailey is vandaag weer hier. 

Ik kan zo genieten van dat kleine vrouwtje. Vandaag gaan we die stoere meid eens in het diepe gooien. Gewapend met tas met daarin een kussen en kruik gingen we op weg naar het natuurgebied waar we met Simone van Ren je Rot uitlaatservice en haar roedel mee gingen lopen. Op de heenweg in de auto bleef miss. B natuurlijk niet netjes in haar tas en kroop steeds onder Peer op de passagiersstoel. Peer vond het prima om de hele weg te blijven staan omdat Bailey zichzelf onder hem geparkeerd had.

Daar aangekomen begon het te regenen en terwijl wij met zijn drietjes richting de roedel wandelde, bleef Bailey stokstijf staan bij de eerste blaf van de voor haar vreemde honden.

Om haar langzaam te laten wennen heb ik haar het eerste stuk in de tas gedragen totdat het terrein makkelijker begaanbaar werd. Toen mocht ze eruit. Dat was natuurlijk rete spannend omdat alle honden wel even gedag wilde komen zeggen en er eigenlijk geen kleine honden bij waren. Bailey bleef netjes tussen mn benen lopen om de boel eerst een beetje te verkennen. Na een minuut of 5 werd ze, naar mijn idee, te ruw uitgedaagd voor een spelletje door een 9 mnd oude Australian Sheppard. Tijd om haar te vragen of ze weer even in de tas wilde. Dat wilde ze wel. Toen ik de tas op de grond zette en voor haar open hield vond ze dat wel fijn want het regende dus kroop ze er zelf snel in. Het hielp natuurlijk ook wel dat ik de kruik er lekker in had gedaan.

Daarna is ze er nog 2 keer uit geweest en elke keer durfde ze wat verder bij mij vandaan. Als Speer voorbij kwam geraced, ging ze er meteen achteraan. Hij is haar grootste vriendje. Helaas had Peer alleen oog voor het grovere werk en kwam, voor zijn doen, zelden bij haar kijken.

Soms vergiste ze zich in een andere witte hond waar ze dan achteraan ging rennen maar dat had ze dan snel door.

Thuis gekomen waren ze beide hyper. Bailey had niet zoveel gelopen dus kon nog wel even spelen en Peer ging er in mee. Ik durf ze nu ook samen te laten spelen zonder de veiligheid van de bench ertussen. Peer snapt het spel nu ook en rent weg met een van de speeltjes zodat Bailey erachter aan kan rennen. Ook trekspelletjes met elkaar gaat super totdat Peer gaat schudden, dan vliegt Bailey door de lucht om meteen weer in de aanval over te gaan. Lief

Aan het einde van de middag is Bailey niet meer te stoppen en als ik haar niet in de bench opsluit, graaft ze haar eigen graf. Letterlijk want ze graaft zich suf op de zitzak om daarna overbelast met een mank lopend pootje door het huis te sjesen.