7 februari 2013

Tussen het schilderen door maar even tijd vrij gemaakt voor een lekkere wandeling met Ren je Rot mee. Daar kan echt geen bal tegen op. Peer rent zich helemaal een rotje en is de enige hond die je aan kan horen komen aan zijn gehijg. Met een gelukzalige glimlach zoekt hij een hond uit die met hem wil spelen. Meestal is dat Wolf (de niet gecastreerde duitse herder)

Toen we een minuut of 10 onderweg waren, was Silky (Austalische Silky Terrier) ‘m gepeerd. Maar ook echt gepeerd!!! Omdat Simone het al een paar keer had meegemaakt besloten we na een tijdje toch maar om te keren om haar te zoeken. Gelukkig had ik haar snel gevonden. Ze zat vast aan een tak met haar riem. Haar gered te hebben zette ik haar weer op een veilige plek op de grond zodat ze in een nood tempo weer terug de bosjes in kon rennen…….. SHIT!!

Ik roepen maar komen…. Ho maar.

Omdat de prikkelbosjes met gemene doorns niet ideaal waren om als mens tussendoor te wandelen, moest ik haar dus te slim af zijn.

Na een uur begon ik toch te twijfelen of deze dame niet slimmer was dan dat ik ben dus besloot ik op een plek te blijven staan en konijnengeluiden na te doen. Eerst een beetje ritselen op de grond om het uit te bouwen naar gesnuf en geritsel. Dat bleek te helpen want ze kwam mijn richting op. Bijna in mijn bereik zag ze me en draaide snel om zodat ze buiten mijn bereik kwam. Met een grote MacGyver duik sprong in op haar riem (opeens snapte ik ook waarom ze die altijd achter haar aan sleept) om vervolgens een 40 centimeter boven de grond te blijven hangen op de dicht begroeide prikkels.

Verdorie…..

Nogmaals mijn sublieme konijnimitatie na gedaan om vervolgens een passerende voorbijganger te moeten uitleggen waarom ik nog net met mijn hoofd boven de dorens uit stond te snuffen. Deze meneer zei dat als ik doorliep, ze wel zou komen. Dat dacht ik ook nog een 60 minuten geleden meneer!

Net op dat moment schoot ze voorbij en met een geweldige sprong kon ik haar nog net weerhouden van wegrennen door met een teen op haar riem te gaan staan, terwijl de rest van mijn lichaam in een greppel boorde. HA! Dus toch slimmer!!!

Mevrouw beet van zich af om niet gevangen te worden maar die hoektantjes zijn te vergelijken met Peer zijn voortanden dus indruk maakte het niet.

Teruggekomen bij de groep bleek dat Peer mij een klein momentje had gemist maar er niet echt mee had gezeten dat ik hem een uur geleden had verlaten. Peer is gewoon helemaal in zijn element met zijn vriendjes.