Blijkbaar ging het gister niet om mij maar om het stukje dentastick die op de trap was gevallen. Heeft M de hele avond gedacht dat Peer wel erg plakkerig naar mij geworden was, had het alleen met koekjes te maken…..
Tijd om naar mijn moeder te gaan. Over een tijdje mogen zij op Peer passen en tot nu toe is er nog een beetje voorzichtigheid naar hem toe.
Niet zo raar omdat hij de laatste 2 keer dat ik er was zich altijd wel (deels) misdragen heeft.
Vandaag was hij echter een engeltje! Ook met nichtje Mette. Zo’n engel dat we de tweede wandeling zelfs zonder kap hebben gelopen en Mette van 6 jaar hem bijna de hele weg heeft kunnen vasthouden.
De avond was ik zo trots op hem dat hij dat aannam om een potje met mij te worstelen toen in zijn kap even af deed. Dit keer ging ik er op in en hebben we voor het eerst gestoeid. Hij gaat nog wel te hard maar ik ben ook sneller geworden in mijn reactie op zijn tanden. Belangrijk is dat ik degene ben die het spel moet stoppen.
Ook dat lukte en de hele avond was Peer zoals een gewone hond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten