Vandaag gaan Peer en ik naar mijn ouders in Hoorn. Ik hoop dat Peer er al klaar voor is want de eerste indruk is erg belangrijk voor mij maar zeker ook voor mijn ouders en mijn nichtje.
Aangekomen bij mijn ouders leek het mij goed om eerst nog even het veldje achter mijn ouders huis op te gaan in de hoop dat hij een beetje energie kwijt kan. Gelukkig…. Met 7 honden rennend op het veld had Peer genoeg afleiding om energie te drianen.
Twee keer heb ik hem maar moeten vastlijnen omdat iemand met hond op huis aan ging en Peer mee liep. Gelukkig was Peer niet de enige hond die dat deed.
Met een zwart van de modder gespeelde hond leek het mij een goed idee om hem nog niet mee naar binnen te nemen maar meteen door te rijden naar het IJsselmeer park. Daar aangekomen met mijn nichtje van 6 moest ik hem vanwege zijn interesse voor haar eerst nog even aan de lijn houden.
Zodra die aandacht werd verplaatst naar andere honden, het kabbelende water, het gras, de bomen en al het andere wat kleur had, kon ik hem los laten. Ook hier moesten we hem een paar keer ophalen uit de ban van een andere hond.
Halverwege de wandeling (hij was ondertussen al 2 uur aan de ren) zijn we een broodje gaan eten in nogal een chique tent. Gaaf want ik had nooit gedacht dat Peer zich kon gedragen op een plek als dit. Hij heeft de hele lunch als dood onder de tafel gelegen. Nichtje kon er lekker naast gaan zitten en hem kriebelen onder zijn koppie.
Na de lunch was meneer weer als nieuw en begon het van vooraf aan. Eerst aan de riem wennen. Dit keer mocht mijn nichtje hem wel al meteen vasthouden. Door goede instructies aan haar, had ze de wakker wordende Peer goed onder controle. Ook met andere honden kon ze hem aan de riem weer meekrijgen. Trots op haar en haar vastberadenheid hem te temmen.
Thuisgekomen was Peer moe en heb ik hem verplicht in zijn bench in de hal bij mijn ouders laten slapen.
Grappig, toen ik Peer voorstelde aan mijn kleine nichtje L van 1 jaar, maakte zij een lange snuit met haar rechterhand. Blijkt dit het gebaar voor Peer te zijn. Wat een toeval dat de hond met zo’n grote snuit, spontaan de naam Peer van ons heeft gekregen.
Ze heeft hem zelfs kunnen voeren! Dit was wel nadat we 5(!) uur lang met hem buiten waren geweest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten